27 juli 2011
Epiloog
Zie hier voor uitleg over wat dit is.
Epiloog: Madrid, vandaag (27 juli 2011)
Het werd inderdaad weer gewoon. Althans, het wende dat Mike er niet meer is, en hoe en waarom. Dat speelt niet meer zo’n rol. Inderdaad vervagen de vragen, ook zonder antwoord. Er is bij mij, en ook bij Juan, een vage ondertoon van verdriet, melancholie, van een licht schuldgevoel ook, van tekortgeschoten te hebben – maar daar zijn we ons in het dagelijkse leven amper van bewust.
Maar wat is gewoon? Ten opzichte van vorig jaar is alles anders. Ik woon inmiddels in Madrid, bij Juan. Dat had nog wel wat voeten in de aarde, want een paar weken nadat ik was opgehouden met schrijven, dreigde het tussen ons mis te lopen, en dat lag eraan hoe verschillend we dachten over Mike’s overlijden. Ik vond (en vind nog steeds) dat ik meer of iets anders had moeten doen tegenover Mike, en anderen, inclusief Juan ook, en dan was hij er misschien nog wel geweest. Juan zag het meer als Mike’s eigen stommiteit, eerst de doping, en daarna de zelfmoord, die misschien allebei voorkwamen uit een ‘steekje los’, waarvan de anti-depressiva het bewijs waren. We kwamen daarin tegenover elkaar te staan. Juan was eerst boos en verontwaardigd en daarna haalde hij zijn schouders op. Ik bleef er meer mee rondlopen, met m’n vragen, heb zelfs boeken gelezen over zelfmoord en met deskundigen gepraat, ik kon het maar niet loslaten.
Ik vond Juan hard oordelen; hij vond dat ik erin bleef hangen. Onze relatie had daarop stuk kunnen lopen, als we niet tijdig tot het inzicht waren gekmoen dat de waarheid, ook deze waarheid, ook dit keer, in het midden ligt. Ik mocht wel wat meer mijn best doen om de draad van mijn eigen leven weer op te pakken; Juan kon wat meer empathie opbrengen, zowel voor Mike als voor mij. Dat inzicht ligt inmiddels een paar maanden achter ons, en als ik terugkijk, was het een huzarenstaaltje. Het had net zo goed uit kunnen raken toen, zo lang of goed kenden we elkaar ook nog niet, maar dat is niet gebeurd en sindsdien heb ik er juist meer vertrouwen in, als je ziet welke hobbel we genomen hebben.
En zo vond ik onze relatie dus stevig genoeg om dit voorjaar de sprong naar Spanje te wagen. Er was niet veel meer wat me bond aan Rotterdam. In de vriendinnen was ik stevig teleurgesteld, of misschien is er zo veel gebeurd dat ze me gewoonweg niet meer konden volgen – maar dat viel me dan ook tegen. We spreken elkaar nog wel, bijna elke avond tref ik wel iemand op MSN, maar het is oppervlakkiger geworden. Nog wel gezellig, gelukkig, dat wel.
Ik ben blij dat ik weg ben uit het huis waar nog veel Kees aan kleefde. Hier bevalt het me wel. Ik ben Spaans aan het leren, heb veel lol in het leren van een nieuwe taal. Ik doe af en toe nog wat werk op afstand en dat loopt wel. Maar ik ben ook regelmatig met Juan meegeweest dit seizoen, bij zijn nieuwe ploeg. We zijn nog maar net terug uit Frankrijk, ik was er de laatste dagen van de Tour bij, dat was geweldig om mee te maken. De tijd dat ik alleen thuis ben, benut ik om hier nog verder in te burgeren – ik heb nog niet eens zo veel van de stad en de omgeving gezien, er is nog een boel te ontdekken.
Dus ja, wat is gewoon? Alles is anders dan vorig jaar. Beter? Dat is lastig om te zeggen. Mijn liefdesleven, relatie: volmondig ja. Maar als ik alles vooraf had geweten, had ik het toch anders gedaan. Er is wel iemand dood. Dat is nog steeds wat ik me het meest afvraag: had ik dat kunnen voorkomen en toch Juan kunnen leren kennen?
Ik weet het niet. Ik weet niet wat goed was, wanneer ik het goed doe. Daar dacht ik vorig jaar in elk geval makkelijker over.
