Wij kunnen daar helemaal niets aan doen – het blog is ook voor onszelf onbereikbaar. Op dit moment is er niets anders te zien dan een blanco pagina…

Ik zet dit berichtje hier neer voor het geval dat zoekers helpt. Ik zou zeggen: probeer over een tijdje nog eens. Wij vinden het ook heel jammer, en we weten ook nog niets over compensatie van de kant van web-log ervoor (het is een betaald blog).

Meer over de mislukte migratie: http://helpdesk.web-log.nl/home

Consequenties daarvan is dat ik geen makkelijker leesbare vorm aan versie 2 ga geven: ik zie die versie inmiddels als ‘tussenstation’. Gelezen mag-ie zeker worden, maar er komt dus nog een betere versie. Geen idee wanneer, ik ben wel al lekker bezig, sinds een paar dagen!

Wordt vervolgd, dus. Maar niet als feuilleton.

Het was voor mij in elk geval weer leerzaam, nuttig en leuk! Een reflectie op het herschrijven en deze vorm van publiceren staat inmiddels op mijn zakelijk weblog.

Vanaf nu wordt dit weblog weer gewoon en meld ik me als ik opmerkelijke wielerzaken onder de aandacht wil brengen.

Zie hier voor uitleg over wat dit is.

Epiloog: Madrid, vandaag (27 juli 2011)

Het werd inderdaad weer gewoon. Althans, het wende dat Mike er niet meer is, en hoe en waarom. Dat speelt niet meer zo’n rol. Inderdaad vervagen de vragen, ook zonder antwoord. Er is bij mij, en ook bij Juan, een vage ondertoon van verdriet, melancholie, van een licht schuldgevoel ook, van tekortgeschoten te hebben – maar daar zijn we ons in het dagelijkse leven amper van bewust.

Maar wat is gewoon? Ten opzichte van vorig jaar is alles anders. Ik woon inmiddels in Madrid, bij Juan. Dat had nog wel wat voeten in de aarde, want een paar weken nadat ik was opgehouden met schrijven, dreigde het tussen ons mis te lopen, en dat lag eraan hoe verschillend we dachten over Mike’s overlijden. Ik vond (en vind nog steeds) dat ik meer of iets anders had moeten doen tegenover Mike, en anderen, inclusief Juan ook, en dan was hij er misschien nog wel geweest. Juan zag het meer als Mike’s eigen stommiteit, eerst de doping, en daarna de zelfmoord, die misschien allebei voorkwamen uit een ‘steekje los’, waarvan de anti-depressiva het bewijs waren. We kwamen daarin tegenover elkaar te staan. Juan was eerst boos en verontwaardigd en daarna haalde hij zijn schouders op. Ik bleef er meer mee rondlopen, met m’n vragen, heb zelfs boeken gelezen over zelfmoord en met deskundigen gepraat, ik kon het maar niet loslaten.

Ik vond Juan hard oordelen; hij vond dat ik erin bleef hangen. Onze relatie had daarop stuk kunnen lopen, als we niet tijdig tot het inzicht waren gekmoen dat de waarheid, ook deze waarheid, ook dit keer, in het midden ligt. Ik mocht wel wat meer mijn best doen om de draad van mijn eigen leven weer op te pakken; Juan kon wat meer empathie opbrengen, zowel voor Mike als voor mij. Dat inzicht ligt inmiddels een paar maanden achter ons, en als ik terugkijk, was het een huzarenstaaltje. Het had net zo goed uit kunnen raken toen, zo lang of goed kenden we elkaar ook nog niet, maar dat is niet gebeurd en sindsdien heb ik er juist meer vertrouwen in, als je ziet welke hobbel we genomen hebben.

En zo vond ik onze relatie dus stevig genoeg om dit voorjaar de sprong naar Spanje te wagen. Er was niet veel meer wat me bond aan Rotterdam. In de vriendinnen was ik stevig teleurgesteld, of misschien is er zo veel gebeurd dat ze me gewoonweg niet meer konden volgen – maar dat viel me dan ook tegen. We spreken elkaar nog wel, bijna elke avond tref ik wel iemand op MSN, maar het is oppervlakkiger geworden. Nog wel gezellig, gelukkig, dat wel.

Ik ben blij dat ik weg ben uit het huis waar nog veel Kees aan kleefde. Hier bevalt het me wel. Ik ben Spaans aan het leren, heb veel lol in het leren van een nieuwe taal. Ik doe af en toe nog wat werk op afstand en dat loopt wel. Maar ik ben ook regelmatig met Juan meegeweest dit seizoen, bij zijn nieuwe ploeg. We zijn nog maar net terug uit Frankrijk, ik was er de laatste dagen van de Tour bij, dat was geweldig om mee te maken. De tijd dat ik alleen thuis ben, benut ik om hier nog verder in te burgeren – ik heb nog niet eens zo veel van de stad en de omgeving gezien, er is nog een boel te ontdekken.

Dus ja, wat is gewoon? Alles is anders dan vorig jaar. Beter? Dat is lastig om te zeggen. Mijn liefdesleven, relatie: volmondig ja. Maar als ik alles vooraf had geweten, had ik het toch anders gedaan. Er is wel iemand dood. Dat is nog steeds wat ik me het meest afvraag: had ik dat kunnen voorkomen en toch Juan kunnen leren kennen?

Ik weet het niet. Ik weet niet wat goed was, wanneer ik het goed doe. Daar dacht ik vorig jaar in elk geval makkelijker over.

Zie hier voor uitleg over wat dit is.

27 oktober

Vorige week vrijdag is Mike’s lichaam gevonden in een bos in Noord-Ontario. Wat meteen al vermoed werd, werd later bevestigd: hij heeft zelfmoord gepleegd, met pillen.

Meer nieuwe gegevens: de dopinglui zaten niet achter hem aan vanwege gemiste controles en foute whereabouts, maar omdat hij in de Tour of Britain betrapt is op doping – op EPO.

We waren/zijn sprakeloos. Nouja, eigenlijk is Juan helemaal niet zo sprakeloos. Hij is boos. Vanwege de doping. Hij vond het zo ongelofelijk stom van Mike, dat hij woedend was – alsof hij zich niet realiseerde wat er echt was gebeurd, en dat Mike er niet meer is. Niet dat ik me dat ten volle realiseerde of realiseer, geloof ik, het is vooral onwezenlijk. Ik kan niet zeggen dat ik er nu zo heel erg kapot van ben, dat ik erg verdrietig ben. Daarvoor moet ik actief herinneringen oproepen aan de beste momenten van van de zomer, zoals toen in Ax bijvoorbeeld, en in Girona. Dan denk ik: het was toch echt een fijne, bijzondere man en in potentie een goede, dierbare vriend. Maar dat is dus niet meer, zal nooit zo zijn.

Veel dominanter in mijn hoofd zijn al die gekke, moeilijke momenten die er zijn geweest. Hoe raar en problematisch het eigenlijk allemaal was, met het toneelspel en de leugens en de woede en de angst. Die films draaien wel honderdduizend keer op een dag in mijn hoofd af. Ik herinner me de hardnekkigheid waarmee hij volhardde in het zwijgen, dan was hij onbenaderbaar. De laatste tijd was dat eigenlijk steeds zo.

Ik heb contact met hem gehouden, ik heb mijn best gedaan. Toch? Wat heb ik gehoord, wat voor signalen heb ik gemist, had ik wat kunnen doen, had ik meer moeten doen, of juist minder?

Zijn misschien wel grootste geheim heb ik gemist. Het is geen moment in me opgekomen zelfs. Hij wist dat hij iets stoms gedaan had, en hij wist ook dat de dopingcontroleurs op het verkeerde moment bij hem hadden aangeklopt. Hij wist dat de kans heel groot was dat hij gepakt zou worden. Tenminste, dat denk ik. Maar waarom was dat zo erg dat hij een einde aan zijn leven heeft gemaakt? Hij overwoog toch al te stoppen met wielrennen, dus een grote schorsing zou niet eens zo heel veel uitmaken. Of wel, voor zijn eer?

En Mike heeft er dus voor gekozen het alleen te dragen. Hoe kan het ook anders, ik was wel een heel kort lijntje naar de ploegleiding. Ik heb wel aangevoeld dat hij ergens op zat te wachten, dat herinner ik me nog – nu is wel duidelijk waarop.

Of hangen we te veel op aan de doping? Bleef er niets meer voor hem over – relatie uit, geaardheid geheim, wielercarrière bezoedeld? Maar dan vraag ik me af: hoe is het dan zo ver kunnen komen? En ik was er toch ook nog? Was dat niet genoeg, vriendschap? Zou het voor mij genoeg zijn?

Juan is overigens nog steeds hier, die wil nu niet weg, met deze toestand. Intensief telefooncontact met Carlo en anderen, dat wel. Maar daar komt volgens mij niet veel uit. Ik hoor Juan nu in de woonkamer ook ratelen, heel snel Spaans.

28 oktober

Vandaag is de begrafenis. Ik ben er niet heen, heb wel getwijfeld, maar het zou heel duur geworden zijn, naar Canada op en neer. Ik had het niet kunnen betalen zomaar, en ik had het wel van Juan mogen lenen, maar dat zag ik niet zitten, ik wil niet bij hem in het krijt staan. Juan vond het bovendien maar zo-zo dat ik wilde gaan. Hij is nog steeds vooral boos, maar gisteravond zei hij voor het eerst dat hij zich wel afvraagt of ze als ploeg niet te veel nadruk hebben gelegd bij Mike op het uitblijven van prestaties. Zeker nu hij weet dat Mike met een fors persoonlijk probleem kampte. Maar vervolgens wordt hij dan weer boos omdat Mike daar dus nooit open over is geweest.

Ikzelf heb nog steeds last van al die filmpjes in mijn hoofd, het afdraaien van gesprekken en herinneringen, en ook van een soort, ja, hoe moet ik het zeggen, radeloosheid in de zin van: ik wou dat iemand mij meer kon uitleggen. Al die vragen in mijn hoofd, al die dingen die ik niet weet, niet begrijp. Vooral: waarom, wat gaf de doorslag? Maar er is waarschijnlijk helemaal niemand die iets weet over Mike’s dopinggebruik, of nouja, hij moet die rommel van iemand gekregen/gekocht hebben, maar zo iemand is natuurlijk niet opspoorbaar, die zal echt niet onder de D van dealer in Mike’s telefoon te vinden zijn – zo zei Juan het cynisch.

En er is bijna niemand die weet van zijn homosexualiteit. Helemaal precies weet ik dat niet. Zijn moeder misschien? Zal ik haar over een tijdje bellen? Ik heb haar net een condoleancebrief gestuurd met wat positieve herinneringen aan Mike. Ik ben daar vanmiddag een paar uur mee bezig geweest. Hartstikke moeilijk schrijfwerk, om de juiste woorden te vinden en alleen de goede herinneringen te vermelden en de rest achterwege te laten. Maar uiteindelijk was ik wel blij met het resultaat, ook voor mezelf.

Zou Christoph meer weten? Maar die is boos. Of zal ik een poging wagen? Of over een tijdje, als het allemaal wat geluwd is? Ik weet eigenlijk niet eens helemaal zeker of Christoph geïnformeerd is, ik ben daar helemaal niet bij betrokken geweest – heeft Juan daar iets over gezegd? Hij is nu weg, ik zal het hem straks vragen. En straks zelf de moed opbrengen om Marit en Marian te bellen, dat heb ik nog niet gedaan.

29 oktober

Juan wist ook niet of Christoph geïnformeerd was, dus ik heb hem gisteravond zelf gebeld. Hij wist het niet. Niemand wist van Christophs bestaan. Hun vrienden in Londen waren Christophs vrienden. Juan en ik zijn de enige verbindende schakels – en dat hadden we ons niet gerealiseerd.

Ik moest heel wat moed bij elkaar rapen om Christoph te bellen. Het had me niet verbaasd als hij de telefoon niet op had genomen. Maar hij dacht dat het misschien eindelijk Mike zelf zou zijn, want ook Christoph had natuurlijk al lang niets meer van Mike gehoord. Hij had zich niet echt bezorgd gemaakt, hij had gewoon gedacht dat Mike hem niet meer wilde spreken, en dat kon hij wel begrijpen. Dus toen hij mijn nummer zag verschijnen, dacht hij dat Mike wel al die tijd bij mij had gezeten en toch weer eens wat van zich liet horen.

Maar dit hoorde ik allemaal pas in het tweede gesprek, later op de avond. Christoph was eerst te aangeslagen om mij verder te woord te staan, nadat ik eruit had gehakkeld dat Mike er niet meer was en waarom (letterlijk zweetdruppeltjes op mijn voorhoofd). Hij belde later terug, en vandaag nog een keer. Met ook nieuwe informatie, inderdaad wat stukjes van de puzzel.

Christoph vertelde dat Mikes vader ook zelfmoord gepleegd heeft, toen hij (Mike) vier was. Ik wist wel dat Mike’s vader jong overleden was, maar niet dat het zelfmoord was. Dat was in de familie een groot taboe, en Christoph had zich wel eens afgevraagd of pa misschien ook een homo met een dubbelleven was geweest ofzoiets, maar Mike wilde daar niet aan, die wilde het er sowieso nauwelijks over hebben. Ik kon niet inschatten in hoeverre het inkleuring, wishful thinking misschien wel, van Christoph was, dit verhaal, maar het klonk wel plausibel.

Mike is bovendien onder behandeling geweest voor depressie, en volgens Christoph was hij nog maar net gestopt met het nemen van anti-depressiva. De aanleiding was geweest dat zich hij in de tijd van hun samen heel goed voelde, toen was hij gestopt.

Dat was allemaal wel heftig, vond ik, al weet ik niet hoe ik het moet plaatsen. Het viel me verder mee dat Christoph niet meer boos was op mij. Ik was toch bang dat hij mij de schuld ervan zou geven dat Mike niet uit de kast kwam in zijn ploeg omdat ik meehielp de schijnwereld in tact te houden. Of misschien ook  nog wel van het ‘laten zitten’ van Mike door iets met Juan te beginnen. Dat zijn allemaal dingen die ook aan mijn geweten knagen. Maar nee, Christoph zei dat hij zich nu afvraagt of hij de relatie had kunnen redden, zodat Mike niet zo moederziel alleen was komen te staan.

Wat Christoph daarin niet meeweegt, niet noemt zelfs, is de doping-affaire. Wat dat betreft zijn het wel twee uitersten, Christoph en Juan: de een ziet alleen de eenzaamheid na de verbroken relatie, de ander alleen de stommiteit van dopinggebruik. Ligt de waarheid in het midden? In ieder geval denk ik dat de moeilijke acceptatie van Mike’s geaardheid, in de buitenwereld, in zijn familie, in de ploeg, in het peloton, in de hele wereld, en misschien ook nog wel in hemzelf, nog een derde oorzaak is. Of zou kunnen zijn.

Maar misschien moet ik ophouden met al dat gepsychologiseer, ik weet niet wat ikzelf ermee opschiet; Mike komt er zeker niet door terug. Hij zou de enige zijn die deze vragen kon beantwoorden.

Juan is trouwens eerder vanmiddag naar Spanje vertrokken, vandaar dat ik zo veel tijd heb om te schrijven. Hij moet een aantal dingen doen, waaronder een ingelaste bijeenkomst met mensen van de ploeg om te overleggen of ze nog wat moeten doen richting bond, WADA of andere bobo’s. Maar Juan dacht van niet: de algemene houding tegenover dopingzondaars is ‘opgeruimd is netjes’. Ik vond dat nogal hard, in dit geval, maar ik geloof dat Juan het zelf eigenlijk ook wel vindt. Nouja, niet dat hij zegt: een dopinggebruiker moet er maar een eind aan maken. Maar wel dat het Mike’s eigen verantwoordelijkheid is geweest, dus geldt dan ‘eigen schuld, dikke bult’ als je betrapt wordt. Hij noemde EPO ook achterhaald, en in dat opzicht dom:  de kans dat ze dat vinden is veel groter dan bij nieuwere middelen, waarbij  je nog een aardige kans schijnt te hebben om door de mazen van het net te glippen. Hoe dan ook, na alle toestanden in het wielrennen van de afgelopen jaren kun je doping gewoon niet meer maken, vindt Juan.

Ik vind het maar lastig. Juan heeft gelijk natuurlijk: doping gebruiken mag niet, het is stom, sowieso, en al helemaal gezien de verhoudingen in het wielrennen. Maar als zelfmoord er de consequentie van is – ??? Maarja, het was niet alléén de doping, het was ook… en zo draaien mijn gedachten maar in kringetjes rond.

3 november

Ik ben inmiddels ook in Madrid, sinds gister, ik hield het thuis niet meer uit. . Nu ben ik tenminste bij iemand bij wie ik niet hoef te doen alsof er niets gebeurd is. Al doen we trouwens wel ons best om weer een beetje gewoon door te gaan met verder leven.

Ik heb afgelopen weekend zowel Marit als Marjan opgezocht, en dat was lastig. Ze horen me aan, ze zeggen ‘erg zeg’, en daarna gaan ze over tot de orde van de dag. Marit dacht volgens mij ‘zie je nou wel, daar moest wel ellende van komen’. Dat zegt ze dan niet, zo is ze dan ook wel, dat ze weet dat ze dat op dit moment niet kan maken. Maar dan weet ze ook niets anders te zeggen. Marjan benadrukte dat mijn leven gewoon doorgaat, en nog goed ook, vanwege Juan vooral, maar ook wel omdat het met Mike toch knap ingewikkeld was geworden, dus volgens haar moest ik er maar niet te veel mee zitten.

Ze raakte daarmee net vorige week ook wel een gevoelig punt, want met Juan was het toen niet bepaald gezellig. Dat kon natuurlijk ook niet, daarvoor waren we allebei te veel in shock. Maar ik had af en toe wel moeite met zijn woede. Mike was niet alleen maar dom, er was veel meer aan de hand en hij zag kennelijk geen andere uitweg – tot twee keer aan toe, eerst met de doping, daarna door eruit te stappen. Dat is niet iets om boos op te zijn, dat is ook gewoon erg en verdrietig. Ik heb zoiets een paar keer proberen te zeggen, maar het leek niet tot hem door te dringen, en dat ging me storen. Aan de telefoon vrijdag deed hij wat rustiger, dan was na wat gesprekken erover in de ploeg, kennelijk heeft dat hem goed gedaan.

Soms denk ik: ik heb lang gezegd dat ik alles met Mike nog steeds naadloos uit mijn leven kon verwijderen. Zonder grote consequenties voor mij. Dat lijkt nu gebeurd te zin. Mijn leven gaat gewoon door, en ik zou bijna kunnen doen alsof ik Mike nooit gekend heb. Alsof hij nooit bestaan heeft.

Toch laat hij een zeurende, lege plek achter, en een heleboel vragen. Ik weet niet wat ik daarmee moet. Zal het slijten, vast wel, zal ik nog antwoorden op vragen proberen te krijgen, maar hoe dan en van wie? En de ultieme vraag: had het ook anders kunnen lopen, had ik het anders kunnen doen lopen, daarop krijg ik vast nooit een antwoord.

- Wordt (nog één keer) vervolgd -

Zie hier voor uitleg over wat dit is.

Dinsdagavond 5 oktober

Alles is af en klaar om morgenochtend weg te gaan. Nog even tijd om te schrijven dus. Net bladerde ik even terug in dit dagboek en toen viel me op dat ik weinig heb geschreven over de vriendinnen – het is Juan hier en Juan daar, maar zij zijn er ook nog, echt waar!

Met Marit is het nog steeds moeizaam. Ze blijft zegen dat ze vindt dat ik me er helemaal uit terug moet trekken, ook uit het contact met Juan, omdat ze het niet vindt kunnen dat het begin van onze relatie (als dat het juiste woord is – ja toch?) op leugens gegrondvest was. Ik wist dat Marit streng was en principieel, maar hiervan kijk ik toch op, dat ze het zo hardnekkig blijft afkeuren, ook al heb ik mijn portie wel gehad. Ik bedoel: het wás noch is bepaald alleen maar feest. Misschien helpt het als ze Juan volgende week ziet, want dat is wel het plan. Dan ziet ze dan hij geen monster is. Het blijft ook zo dat ik vind dat ze geen happy indruk maakt. Ze laat er echter niets over los, of misschien zie ik het wel verkeerd?

Marian vindt het allemaal maar spannend, maar veel hoor ik niet van haar. Ze begrijpt in ieder geval wel goed dat ik heen en weer geslingerd wordt tussen roze bril en onzekerheid.

Nou, punt erachter, slapen, op naar morgen!

Tours, zondag 10 oktober

Bij de vorige keer schrijven ging ik bijna naar Londen, nu zit ik ineens weer in Frankrijk! Ik ben met Juan mee naar Parijs-Tours. Hij moest hier ploegleiden, en hij vroeg of ik mee wilde. Dat kan nu wel, we moeten toch een keer door de zure appel heen van ook voor de anderen duidelijk maken dat ik van man ben veranderd, of zo lijkt het. Ik had daar meer tegenop gezien dan nodig was – er heeft eigenlijk niemand iets van gezegd (misschien wel wat gedacht?).

Juan en ik zijn hier veel meer samen dan dat ik met Mike was. Ik wil niets liever dan bij hem zijn, en omgekeerd – al moet Juan ook een beetje z’n hoofd bij z’n werk houden nog wel. En nu is hij in de volgauto ergens in de koers. Ik ga straks wel tv kijken, maar dat duurt nog en in de tussentijd kan ik m’n gang gaan, en dat is ook wel goed zo, even alleen, voor het eerst in dagen. Ik ga zo een stukje hardlopen. We hebben dat donderdag bij mij vandaan ook al samen gedaan, dat was heel leuk.

Sowieso heb ik heerlijke dagen achter de rug. Nouja, woensdag was wel even spannend en pittig, met al dat gereis, ‘even’ heen en weer naar Londen. Juan had zichzelf aangekondigd bij Mike. Hij en ik zouden elkaar treffen op City Airport en dan samen naar Mike gaan. Ik moest op het vliegveld een uur op hem wachten, want mijn vlucht was er eerder – het traagste uur ooit. Maar het was meteen fantastisch om hem te zien – en te voelen!

Maar we hadden een missie, dus gauw op weg naar Mike. Die vertrok geen spier bij het nieuws over ons tweeën. Hij vond het niet zo gek om nu te kunnen doen alsof ik het uit had gemaakt. Hij had ook wel ingezien dat ons toneelstuk tot een groot aantal complicaties leidde. Bovendien zei hij dat hij een gebroken hart niet hoeft te spelen, omdat het uit is met Christoph. Hij deed daar een beetje onduidelijk over, hoe definitief het is en van wiens kant, maar goed gaat het in elk geval niet.

We hebben het er verder niet zo heel lang over gehad. Ook niet over dat Juan nu weet dat Mike homo is. Er leek ineens niet meer zo veel over te zeggen, gek is dat. Nouja, wel tussen Mike en Juan, over hun beider werk-toekomst. Juan vertelde over zijn nieuwe ploeg (nouja, zo goed als: contractbesprekingen). Mike reageerde daar wel enthousiast op. Ik had dat geïnterpreteerd als dat Mike wel met Juan mee wilde naar die nieuwe ploeg, maar Juan had het aners opgevat, zo van: als die Juan opdondert, kan ik blijven en komt er nooit iemand achter m’n geheim.

Verder maakte Mike maakte een sombere en vermoeide indruk – niet goed. Juan en ik gingen juist vrolijk weg: alle bedrog en stiekemdoenerij is uit de lucht en Mike en Juan zijn weer on speaking terms. Ik moet nog wel op m’n tellen letten omdat ik wel moet volhouden dat Mike en ik iets gehad hebben – voorlopig dan toch. Of moet ik het verhaal wéér aanpassen als Mike besluit om uit de kast te komen. Niet dat dat erop lijkt, trouwens, ook in Juans ogen niet.

Hoe dan ook, we gingen redelijk opgelucht terug naar Rotterdam – samen. En samen zijn we geweest, tot net, non-stop. Het was heerlijk. Juan vond het geweldig om op de stadsfiets wat rond te rijden in Rotterdam. Gelukkig was het weer er mooi genoeg voor. Maar, toegegeven, we hebben ook nogal wat tijd in bed doorgebracht.

Ik heb het eindelijk ook met Juan erover gehad dat ik geen kinderen kan krijgen. Dat was wel even een flinke hobbel, maar het viel erg mee. Juans vorige huwelijk is juist stukgelopen omdat zij hem onder druk zette om een huisje-boompje-beestje-leven te leiden. Toen hij na zijn wielercarrière ploegleider werd, besefte ze dat ze met hem nooit een ‘gewoon’ gezinnetje zou krijgen, en toen is ze bij hem weggegaan.

16 oktober

Ik kom weinig aan schrijven toe. Ik heb daar geen tijd voor tussen enerzijds m’n werk zo goed en zo kwaad als het gaat volhouden en anderzijds zo veel mogelijk tijd met Juan doorbrengen. Ik ben vorig weekend naar Madrid geweest, voor het eerst bij hem thuis. Nu ben ik alleen thuis, ik moest terug voor werk Juan is ook druk. Het is wel heel intensief, ik reis me suf, maar het is ook heerlijk.

Enige minpunt is dat Juan af en toe een vlaag heeft dat het alleen maar over hemzelf gaat. Ik herinner me dat ik dat helemaal in het begin ook al had opgemerkt. Eén keer ben ik er pissig om geworden, onze eerste aanvaring. Dat was ook okee. Ik bedoel: het ging nergens over, maar het is wel reëel dat het niet alleen rozegeur of maneschijn is. Het ging er toen over dat ik het zou waarderen als hij wat aandacht zou kunnen opbrengen voor mijn vriendinnen. Ik krijg die aandacht wel van hem, op andere momenten, maar bij de ontmoeting met Marian leek het wel alsof hij haar niet eens zag staan. Ze zei later tegen me: ‘het gaat bij Juan alleen maar om Juan’. Ik ging hem natuurlijk verdedigen, maar daarna was ik wel iets alerter.

Maar het gaat goed, dus, en ik ben aan het afwegen of ik bij hem in wil trekken. Ja, naar Madrid verhuizen dus. Ik zou dan misschien mijn werk kunnen beperken tot wat ik op afstand kan doen, zoals enkele vakgenoten ook al doen, en ik kan ook in Spanje wel Engels redigeren. En wat houdt me dan verder nog hier? De vriendinnen? Marits houding blijft vervelend, het gaat dan vooral om Marian. Dit huis houdt me zeker niet hier, hier kleeft nog te veel ‘ex’ en Juan woont mooier. Nadeel is wel dat hij natuurlijk heel veel weg is. Hij gaat volgend jaar werken bij een Australische ploeg. Dat betekent dus dat ik in Madrid een eigen leven zal moeten opbouwen. Of soms denk ik ook wel: dan kan ik net zo goed hier blijven wonen en af en toe naar Madrid of ergens anders vliegen om hem te zien.

Zowel Juan als ik hebben af en toe contact met Mike per e-mail. Hij is inmiddels terug naar huis gegaan, naar Canada.Het lijkt erop dat ik wel bevriend kan blijven met Mike, alleen is het vanwege de afstand en de totaal andere levens nu wel ver weg en oppervlakkig, en zou het ook zo dood kunnen bloeden.

Volgens Juan traint Mike echter niet. Het is onduidelijk wat nu het probleem precies is, en waar hij het van af laat hangen om de draad weer op te pakken dan wel te stoppen. Juan zei al een keer: op deze manier wordt de beslissing voor hem genomen omdat hij te veel uit vorm raakt. Dat irriteert hem. Hij bewaart Mike’s geheim dapper en het is volgens mij geen probleem, nog steeds niet, dat ik in de ogen van de rest van de ploeg van Mike naar hem ben ’overgestapt’. Dat speelt gewoon niet zo: het seizoen zit erop en iedereen is zijn eigen weg gegaan.

Meer in het algemeen gaat het dus eigenlijk wel goed en wordt het ook wat rustiger. Nouja, het is nog steeds heel hektisch, ik stap in vliegtuigen en reis van hot naar haar alsof het niets is, maar zonder al die toestanden en spanning van vorige maand.

18 oktober

Daarnet Juan aan de lijn. De ploeg heeft telefoon gehad van de Spaanse doping-autoriteit over of ze Mike contact kunnen laten opnemen, want zelf slagen ze daar niet in. Volgens Juan is dat sowieso een probleem voor Mike, omdat het betekent dat hij minstens één out-of-competition-controle heeft gemist, en zijn whereabouts niet goed heeft doorgegeven.

Carlo, een van de andere ploegleiders, heeft Mike al proberen te bellen, maar dat was niet gelukt. Probleem is dat Mike in Canada zit, waar de ploeg verder niemand kent of heeft, dus ze kunnen niet zomaar iemand langs sturen. Zoiets gaan ze nu toch proberen. Daar gaat Carlo nu iets mee doen. Juan wou het mij wel vertellen, maar hij houdt het verder een beetje af, het contact met Mike was toch al zo moeizaam. Eigenlijk, zo zei hij, weigerde Mike al langer werk, in Juans ogen, en  hij kreeg er geen vat op – zeker niet over de telefoon.

Ik heb Mike meteen ook maar proberen te bellen, met de gedachte: misschien neemt hij mij wel op. Maar nee, voicemail. Misschien is er simpelweg iets met zijn telefoon? Ik heb ook al een paar dagen geen mail van hem gehad, maar dat zegt niks. Stiekem hoop ik dat het een nieuwe liefde is, dat Mike gewoon ergens helemaal van de wereld is met een dikke roze bril op. Maar  hij wekte eigenlijk de laatste tijd niet de indruk voor zoiets open te staan, met z’n somberheid. Ik zou eerder denken dat hij is ondergedoken ofzoiets. Maar waarom – zo erg is het toch allemaal niet?

19 oktober

Er is inmiddels een serieus opsporingsverzoek uitgegeven door de Canadese politie. Mike’s moeder heeft ook al een tijd niets van hem gehoord en wist niet eens dat hij in het land was; ze wist niet beter of hij zat nog in Europa, zoals altijd nog in deze tijd van het jaar. Ze vond het niet eens gek dat hij zich al een tijd niet gemeld had, dat gebeurde wel eens vaker. Maar ze kon dus ook niet helpen. Dus lijkt Mike serieus spoorloos. De politie is nu van die dingen aan het doen die ik alleen maar ken van tv: aan het natrekken of hij wel echt ooit in een vliegtuig naar Canada heeft gezeten enzo.

Overigens was het, zo zei Juan (die het allemaal ook alleen maar van Carlo heeft), volgens de Canadese politie wel serieus, maar niet heel zorgelijk: het kwam wel vaker voor dat mensen een tijdje ‘kwijt’ waren, maar die doken dan wel weer op. Juan had daar zo zijn twijfels bij, omdat de politie zich misschien niet realiseert dat profwielrenners geen ‘gewone’ mensen zijn, en niet een tijdje mógen verdwijnen. Juan ziet het kennelijk somberder in dan de politie. Ik heb geen idee. Ik kan me er gewoon niets bij voorstellen: spoorloos?

20 oktober

Juan is hier, voor een weekje ofzo, erg gezellig. Al drukt de hele toestand met Mike wel flink de stemming. We weten niet veel, de politie is spaarzaam met gegevens naar de ploeg, en Carlo weer naar Juan toe. We proberen Mike regelmatig te bellen, in elk geval ieder een keer per dag, dan ik, dan Juan, en steeds op verschillende tijden. Steeds zonder resultaat.

Verder is het wel leuk. Met Juan gaat het goed Hij houdt hier vakantie. Als Mike niet ‘kwijt’ zou zijn, zou ik hier nu met volle teugen van genieten. Hij is nu zelf fietsen, ondanks alle regen, en in die tijd kan ik zometeen wat werken.

- Wordt vervolgd -

Zie hier voor uitleg over wat dit is.

Donderdagavond 23 september

Het lijkt in de loop van de dag wat rustiger geworden te zijn. Juan heeft Mike aan de lijn weten te krijgen, en tegen hem gezegd dat zijn geheim veilig is bij hem. Ik kan me wel voorstellen dat Mike daarvan nu denkt: “Ja, dat zal wel”. Hij begint een relatie, doet er alles aan om dat geheim te houden, maar binnen een paar maanden zijn er toch een heleboel mensen die ervan weten: ik, Juan, de onbekende beller, mijn vriendinnen en misschien nog wat mensen om hen heen (al weet Mike dat niet), ongetwijfeld ook nog wel wat mensen in die ziekenhuizen en elders, dat kan bijna niet anders. Als Juan en ik hen betrapt hebben, dan moeten meer mensen hen gezien hebben.

Ik heb zelf nog niets van Mike gehoord. Misschien eindigt het contact met hem hier, en dan is het jammer dat ik hem ook als vriend kwijt ben, en blijf ik voorlopig zitten met bezorgdheid. Dat had ik graag allemaal anders gezien, maar ik weet op dit moment niet wat ik nog zou kunnen doen. Ik hoop dat ik via Juan hoor hoe het met hem verder gaat, en of ik daar misschien iets in kan betekenen. In de eerste plaats is het nu Juans pakkie-an om de werkrelatie met Mike te herstellen.

Ik mis Juan, voel heel nadrukkelijk géén arm om me heen, niet zijn arm, niet zijn kracht, niet zijn lijf – maar wel het verlangen, naar de volgende keer en naar misschien wel heel veel meer volgende keren, voor heel lang, voor altijd. Maarja, hij was hier gister en toen hield ik hem op afstand. Ik heb vandaag al overwogen om naar Madrid te vliegen, maar als ik het goed heb, gaat Juan morgen naar Australië, dus dat schiet ook niet echt op dan, en om nou ook naar Australië te vliegen, dat gaat wel erg ver. Ook omdat m’n spaarrekening na de tripjes naar San Sebastián en Engeland aardig geplunderd is, en ik echt moet werken komende week. Écht.

Zondag 26 september

Beetje proberen te werken de afgelopen dagen. Belangrijkste is verder dat ik nog bijna niks van Juan heb gehoord. Hij SMS’te pas gisteren dat hij ‘time to think’ nodig had. ‘Pas’ gisteren, ja, want ik vond dat hij best eerder al iets van zich had kunnen laten horen.

Twijfel. Is het misschien voor hem toch gewoon voor de lol en de sex is geweest, en was hij woensdag erg teleurgesteld over dat ik hem buiten m’n bed hield?

Ik probeer dapper tegen mezelf te zeggen dat ik wel kan begrijpen dat hij tijd nodig heeft om na te denken. Het gaat om zijn werk, en hij is voorgelogen (of zie ik dat dan weer te zwaar?). Bij mij was het, hoe zal ik het zeggen, vrijblijvender? Al voelt dat nu helemaal niet meer zo, daarvoor gaat het veel te veel om de gevoelens van anderen, van kwetsbare anderen. Maar nog steeds is het zo dat ik de hele boel de boel zou kunnen laten, uithuilen en gewoon verder leven. Niet dat ik dat wil, als ik het me probeer voor te stellen is dat ook erg grauw en grijs en saai, met een gebroken hart, en ik zou het ook slecht kunnen verdragen om niet te weten hoe het met Mike verder gaat. Maar het zóu nog kunnen, nog steeds – om maar aan te geven dat het voor Juan lastiger is.

Maarja, ‘time to think’ is niet wat ik wil horen. Ik draai alles wat er is gebeurd en alles wat hij heeft gezegd honderdduizend keer in mijnhoofd af, om na te gaan of het positief of negatief is. Daar moet ik dus mee stoppen. Ik drink een borrel en ik ga naar bed.

Nee, beter nog: ik ga hem bellen. Hoe laat is het nu in Australië? Of zit hij nog in het vliegtuig?

Maandag 27 september

Ik kreeg Juan pas heel laat te pakken gister, wat me peentjes deed zweten want ik was bang dat hij me wegdrukte of bewust niet opnam – z’n mobiel ging wel over namelijk. Tegen elven heb ik het opgegeven en ben ik naar bed gegaan. Een uur later belde hij mij. Hij had op de Spaanse tijd zitten eten natuurlijk, en z’n telefoon had hij in de auto laten liggen. Hij is nog helemaal niet naar Australië, morgen pas.

Ik had me te veel muizenissen in mijn hoofd gehaald, zoveel werd duidelijk. Ik had zitten invullen dat hij tijd nodig had om te denken over ons, maar nee, hij moest denken over zijn eigen positie als ploegleider. Hij zei dat hij naar een andere ploeg uitkijkt, dat hij daar al mee bezig was en dat dat nu in een stroomversnelling zit omdat het netter zou zijn tegenover Mike. Dus hij is wat opties nagegaan en heeft het alles bij elkaar erg druk, met morgen al naar Australië. Daar wil hij ook nog contacten leggen.

Ik hoorde het hele verhaal aan en dacht ik nog: hij had dat best met mij mogen delen, z’n drukte, z’n zorgen. Op zoek naar ander werk? Ik wist van niks. Maarja, wat hebben we ook helemaal? Maar toen zei hij dat hij er ook mee zat dat hij al zo gauw naar de andere kant van de wereld zou vliegen, in plaats van naar Rotterdam. Hij merkte volgens mij mijn verbazing (‘Really?’), en toen zei hij iets als ‘ja, natuurlijk’ – alsof het totaal vanzelf sprak.

Huh? Wat heb ik me allemaal in mijn hoofd gehaald dan, de afgelopen dagen?

Noch Juan, noch ik hebben iets van Mike gehoord. Ik heb Juan beloofd hem nu toch maar eens te bellen, want volgens hem ben ik nog wat neutraler. Ik betwijfel dat, gezien Christophers woede, want Christoph zal Mike toch wel hebben beïnvloed neem ik aan. Dus ik moet er nog wat moed voor verzamelen.

En ik moet zeggen: ik had liever gehad dat Juan hem zou bellen, als zijnde zijn werkgever: zij moeten nog iets met elkaar; ik niet meer. Bovendien dook ik nog even in mijn oude verzonden SMS’jes, en het laatste contact (nouja…) met Mike is geweest dat ik schreef ‘ik hoop van je te horen’. Dan ligt het bij hem, vind ik. Maarja, het moet maar, misschien helpt het.

Dinsdag 28 september

Uiteindelijk heb ik gister Mike gebeld. Ik was toch ook wel echt benieuwd naar hoe het met hem ging. Ook dit keer duurde het nogal voor ik hem aan de lijn had. Het was een beetje een stroef gesprek, ik kon niet vrijuit praten omdat ik niet over Juan wou praten. Mike weet nog van niks, en als het niks wordt, hoeft hij ook nooit wat te weten ook. Dat zou een complicatie minder zijn. Mike leek zelf ook kortaf en zwijgzaam – misschien toch Christophs invloed? Ik heb daar niet naar gevraagd. Als Mike er niet over begint, laat dan maar even.

Woensdag 29 september

Nog steeds pieken en dalen over Juan. Marian zei het al: later  is het makkelijk om de verliefde tijd te romantiseren, maar als je erin zit, is het ook zwaar kut om te moeten leven met zo veel onzekerheid en zo heel veel verlangen. We bellen regelmatig en dan is het meestal helemaal goed, maar als ik lang niets van hem hoor of als hij de telefoon niet opneemt of kortaf is, slaat de twijfel meteen toe. En heel makkelijk om elkaar te spreken te krijgen is het nu niet, want hij heeft een lange reis gemaakt en zit nu aan de andere kant van de wereld en hij is aan het werk. En dan mijn werk ook nog, dus zoek maar een moment waarop het lukt met voldoende rust en privacy…

Maar net hebben we even kunnen bellen, en dat moest ook wel, want ik had nieuws. Ervoor was ik namelijk gebeld door Mike, en die had een boel nieuws. In het weekend had Mike ontdekt (ik weet eigenlijk niet precies hoe) dat de anonieme beller van het enge telefoontje niets met mij te maken had, maar alles met Christoph: het was Christoph’s ex die zijn kans schoon had gezien tijdens een vakantie in Amsterdam. Christoph wist dat al langer, en hij probeerde mij zwart te maken om zijn eigen straatje schoon te poetsen. Nouja, zo zei Mike het natuurlijk niet, maar zo vul ik het wel in. Ook omdat Mike er duidelijk niet happy mee was. Mike en Christoph zijn nu niet ‘on speaking terms’, Mike logeert tijdelijk bij een vriend.

Mike was natuurlijk niet bepaald vrolijk, na alle gedoe van de laatste tijd. Hij twijfelt nu aan alles, zelfs aan de voortzetting van zijn carrière. Hij had gepraat over zijn contract voor volgend jaar, maar dat was niet zo makkelijk omdat hij dit jaar weinig heeft laten zien. En hij is er zelf nog niet uit of hij er nog zin in heeft, met alle leugens en dubbellevens en het moeten verstoppen van zijn geaardheid. Ook dat zei hij niet letterlijk, maar hij liet dat wel doorschemeren. Ik vroeg hem toen maar of iets voor hem kon doen, maar nee.

Bah. Ik kan  niet bepaald zeggen dat ik zo minder bezorgd word. En dan weet hij nog steeds niet over Juan en mij ook. Ik vond dat vandaag niet zo gepast, hij was al zo somber.

Vrijdag 1 oktober

Juan komt volgende week uit Australië terug hierheen, of althans, we hebben afgesproken eerst elkaar in Londen te treffen om samen naar Mike te gaan. Juan en  Mike kunnen dan praten en Juan en ik kunnen hem vertellen hoe het tussen ons zit. Dat leek Juan toch wel verstandig – weer zo’n blijk van een groter vertrouwen in ons dan ik heb. Ik denk nog steeds: als het niks wordt, hoeft Mike het nooit te weten.

Ik heb de afspraak met Mike gemaakt; dat Juan meekomt moet ik nog aankondigen. Ik heb hem een paar keer aan de lijn gehad. Het gaat nog steeds niet zo heel jofel met hem, en het lijkt erop dat ik op dit moment zijn praatpaal ben. Hij vertelde gister bijvoorbeeld dat hij zich toen in Londen door Christoph onder druk gezet had gevoeld om uit de kast te komen. Ik hoop dat ik die rol kan blijven spelen, ook als hij weet van Juan, dat zou toch moeten kunnen?

Enfin, ondertussen vind ik het wel spannend, tel ik de dagen af tot woensdag, weet niet precies wat ik spannender vind: Mike of Juan. Gelukkig is werk wel redelijk leuk op het ogenblik, dat leidt af en ik hoef ook niet zo knetterhard te werken dat er geen tijd overblijft voor wat dagdromen of telefoontjes met de halve wereld (zo voelt het: hup, Londen  aan de lijn, hop, Australië). Ik kan bovendien af en toe lekker sporten en dat is goed, wat kleur op mijn wangen van het buiten-zijn – ik wil er komende week op m’n best en fitst uitzien natuurlijk.

Ondertussen kijk ik WK. Fabian Cancellara was onnavolgbaar goed bij de tijdrit. Maar dat werd wat overschaduwd door allerlei dopingnieuws, heel treurig. Juan zit er middenin. Als het goed is, heeft hij wel ‘beet’ voor een nieuwe ploeg voor volgend jaar, een nieuw op te zetten team. Ze moeten er zakelijk nog wel uitkomen.

Na woensdag heeft hij trouwens even geen plannen – ja, een vlucht geboekt naar hier dus, samen met mij, hij komt hierheen, voorlopig voor onbepaalde tijd, geloof ik – maar ik heb al wel door dat het bij hem allemaal niet zo heel planbaar is.

- Wordt vervolgd! -

Zie hier voor uitleg over wat dit is.

Maandagavond, thuis, 20 september

Nog even dan, en daarna ga ik naar bed, in de hoop vannacht minstens tien uur te kunnen slapen. Ik heb me vanochtend toch maar op tijd uit bed gehesen om het gesprek voor te bereiden. Het ging eigenlijk helemaal niet zo slecht, juist omdat het me misschien allemaal niet zo veel kon schelen en ik me niet druk had gemaakt over het gesprek. Ik had volgens mij wel een klik met de baas. Hij hoefde alleen maar een mailtje met mijn voorstel, dat heb ik meteen geschreven en gestuurd, vergat mijn algemene voorwaarden mee te sturen, dat is een teken van verminderde concentratie. Maar goed, dat heb ik achter de rug en goed volbracht.

Daarna wat gerommeld en opgeruimd in huis en e-mail enzo, boodschappen gedaan, gekookt, gegeten, en nu is het alweer avond. Oppervlakkig gezien is het bijna een gewone dag. Maar ik ben hartstikke moe, en en als ik mezelf even niet bezig houd met iets wat concentratie vergt, springen mijn gedachten de gekst mogelijke kanten op.

Van niemand wat gehoord. Van Mike niet, van Juan niet, maar ook van Marian of Marit niet. Het zelf ook maar gelaten.

Dinsdagavond, 21 september

Gisteravond laat kreeg ik een SMS’je van Juan: ‘I know everything, coming to Rotterdam’. Nou, het was alsof mijn stijf gespannen zenuwen totaal ontploften. Weer een nacht bijna niet geslapen. Ik was zelfs misselijk van de spanning.

Dus vanochtend heb ik Juan van Zestienhoven opgepikt. Hij kwam aangelopen met een reusachtige grijns op zijn gezicht, en hij knuffelde me helemaal plat – nog voordat ik wist wat er was, wat dat ‘everything’ was dat hij wist.

In de auto kwam het verhaal eruit: hij had eigenlijk op vergelijkbare manier als ik toen in Valenciennes vanochtend Mike en Christoph betrapt. Hij heeft ze gezien, maar zij hem niet. Hij was gister nog in Londen immers, en dat wisten Mike en Christoph waarschijnlijk niet, omdat de hele rest van de ploeg al vertrokken was. Dus die sukkels liepen hand in hand over straat en Juan heeft hen per ongeluk gezien. (Hoe kunnen ze nou toch zo stom geweest zijn? Ik vond hen in Londen al heel onvoorzichtig, met Christoph erbij in het hotel, maar dit slaat alles.)

Juan zei dat hij het weliswaar eerst amper kon geloven, maar wel echt heel zeker wist wat hij had gezien. En hij heeft vervolgens een conclusie getrokken die heel logisch klinkt: dat Mike er pas geleden achter is gekomen dat hij homo is en iets met Christoph is begonnen, en ik dat vorige week ook heb ontdekt, of dat Mike mij het pas vorige week heeft verteld, dus dat dat de reden was voor ons chagrijn vorige week.

En hij denkt dus ook dat ik nu de sneue ex-partner ben die in de steek is gelaten. Hij zei van die dingen als dat het wel heel akelig voor me geweest moet zijn, en dat hij het knap vond dat ik zondag geen spier had vertrokken in aanwezigheid van Christoph. Hij praatte maar door, ook over dat hij zich wel voor z’n kop kon slaan dat hij nooit eerder wat aan Mike had gemerkt.

Ik kon er geen speld tussen krijgen, en dat was wel makkelijk, want ik had geen idee wat ik moest zeggen – wat ik moest bevestigen en ontkennen vooral. Mezelf als toneelspeler ontmaskeren? Ik heb wel iets gezegd van ‘ik wist het al langer’, maar dat heeft hij volgens mij amper gehoord. Hij zei wel nog dat hij hoopte dat het vorige week met hem meer dan alleen maar een beetje troost zoeken geweest was. Dat heb ik wél beaamd.

En toen kwamen we bij mij thuis, en dat vond ik even lastig. Ik vond dat ik het niet kon maken om weer met hem in bed te belanden, dat voelde echt fout. Of liever gezegd: ik had helemaal geen zin in sex, met zo’n hoofd vol met van alles. In de eerste plaats heb ik geen idee hoe Mike er tegenover staat dat Juan het weet, en daar maak ik me toch wel zorgen over. In de tweede plaats weet Juan nu dus wel wat, maar nog steeds niet alles, en kan ik hem dat nou wel of niet aan de neus hangen? In de derde plaats, en dat heb ik de afgelopen dagen stevig op afstand gehouden – als Juan iets met me wil, zal hij ook moeten weten dat ik geen kinderen kan krijgen.

En nu is hij dus alweer weg, hij moest meteen nog door naar Spanje en is dus alweer naar Schiphol vertrokken, of al in de lucht nu. Het was een bliksembezoek dat hij zich misschien anders had voorgesteld, al liet hij dat niet merken, hij heeft niet aangedrongen. Mij duizelt het nog steeds, al is er één zorg minder, en dat is meteen toch wel echt een heel belangrijke: dat de weg nu vrij is om iets met Juan te beginnen, en dat het zo lijkt dat hij dat ook heel graag wil. Maar voorlopig zie ik hem niet: hij moet ook nog naar Australië voor het WK.

Woensdag 22 september

Juan belde vanochtend al om acht uur. Ik was wel al net wakker, uit de onrustige slaap van de laatste paar uurtjes, maar nog niet uit bed of aangekleed. Hij kan helemaal amper geslapen hebben toch? Hij zei er meteen achteraan dat hij ook wel iets wilde bespreken, namelijk hoe hij nu met Mike om moest gaan: of hij moest zeggen wat hij had gezien en dat wij iets met elkaar hebben, en dat we het in elk geval moesten coördineren.

En toen… heb ik gezegd dat ik het al langer wist, en een spel heb gespeeld, omwille van Mike. En nog steeds speel – want voor iedereen buiten Juan is het nog ongewijzigd. Ik vond het doodeng, maar ik dacht ook wel: als ik hiermee niet voor de dag kan komen, ben ik hem liever zo gauw mogelijk kwijt dan rijk. Dat had ik vannacht namelijk nog bedacht: dit is een puinhoop, en het belangrijkste wat ik hieruit kan halen, is Juan. Het is nog veel te pril om te weten of het echt wat kan worden, maar die kans wil ik het wel geven. En dan moet ik dus ophouden met hem voor het lapje houden.

Juan snapte of geloofde het eerst niet. Het kwartje viel pas toen ik hem eraan herinnerde dat ik hem op dat terrasje in San Sebastián had uitgehoord over homosexualiteit in het peloton, en dat ik toen had gezegd dat dat voor een vriend van me was, maar dat dat eigenlijk om Mike draaide. Hij viel eerst stil (dat kan dus wel). Toen hij weer woorden had (op zo’n moment is z’n Engels ook niet zo geweldig, hij begon zelfs even in het Spaans), bleek dat hij in die stilte eigenlijk niet eens iets raars of slechts ofzo over mij had gedacht. Hij zei dat het op dat moment pas met een schok tot hem was doorgedrongen in wat voor moeilijk parket Mike zat: dat het water wel heel hoog aan zijn lippen gestaan moet hebben dat hij zoiets geks was gaan doen als een vriendin ten tonele brengen.En hij vond het ook van zichzelf heel erg dat hij er helemaal niets van had gemerkt, en Mike in de voorafliggende periode óók had gepest met zijn vrijgezellenbestaan.

Juan leek er niet mee te zitten dat ik hem wat op de mouw gespeld heb. Dat luchtte me enorm op. Ik was toch bang geweest dat hij diep beledigd zou zijn, de hoorn op de haak zou gooien. Het duurde wel een tijdje voordat ik erin durfde te geloven dat hij niet kwaad was. Toen kwam toch nog wel één vraag: waarom ik mee gegaan was in Mike’s spel. Ik heb toen gezegd dat ik Mike oprecht aardig vond en hem wel wilde helpen, en dat het bovendien een kans was op avontuur. ‘Avontuur, zeg dat wel’, zei Juan. Ik hóórde hem gewoon knipogen. En dat was alles. Geen oordeel, geen verwijt, geen probleem. Ik kan het nog amper geloven.

Voor mijn gevoel zijn de rollen nu verschoven. in plaats van dat Mike en ik degenen waren met het ‘bondje’, is dat nu meer Juan en ik, met Mike als buitenstaander. Juan gaat met hem praten, zei hij. Ik zie het nog niet zo voor me, maar goed, het hoeft ook niet vandaag of morgen.

Pfoe, en ondertussen probeer ik nog wat werk te doen ook!

Donderdagochtend 23 september

Juan belde gisteravond laat nog een keer. Hij had net daarvoor Mike gesproken en verteld wat hij gezien had. Als ik Juan goed begrepen heb, reageerde Mike op de manier die ik me nog herinner van toen ik het had ontdekt in Frankrijk: hij schakelde uit. Tenminste, Juan zei dat hij niets had teruggezegd. Juan was dus wat bozig, want het was geen echt gesprek geweest en hij vond Mike’s reactie maar raar – tegenover zijn baas, hè, want dat is Juan.

En vanochtend vroeg had ik Christoph aan de lijn – en dat was ook niet zo fraai. Hij was hartstikke kwaad. Op mij. Ik zou Mike tot de afgrond hebben gebracht, ik kreeg de schuld van alles: van het dreigtelefoontje,, van het slechte rijden van Mike sinds hij mij kent, van lekken naar alles en iedereen – want Christoph geloofde niet dat Juan het zelf had ontdekt, hij zei dat ik het wel weer doorverteld zou hebben.

Ik heb het een tijdje aangehoord en daarna gezegd dat ik het onredelijk vond allemaal en dat ik niet meer verder met hem wilde praten. Ik voelde me er hartstikke rot onder.

Belde Juan kort erna weer, ook hij had Christoph aan de lijn gehad. En hij had nog geen contact gehad met Mike, hij heeft het sterke vermoeden dat Mike de telefoon niet opneemt. Juan was nu knap pissig, eigenlijk, op allebei. Hij had op Mike’s voicemail iets gezegd als: “Geef toe of ontken, doe normaal tegen ons, en hang er niet zo tussenin – en laat zeker niet Christoph de hete kolen uit het vuur halen”.

Ik ben niet meer zo geneigd Christoph te verdedigen natuurlijk, na wat ik over me heen had gekregen, maar hiervan heb ik toch wel gezegd dat Mike veel meer te verliezen heeft dan Christoph. En dat Juan misschien beter iets langer had nagedacht over hoe hij met Mike zou praten – niet zo snel, niet gister, niet over de telefoon. Al was het alleen maar vanwege dat rare telefoontje van laatst. Daar wist Juan niks van, dus dat heb ik hem verteld.

Ik kon het niet opbrengen om Mike te bellen, ik heb hem alleen een SMS gestuurd met iets als ‘jammer dat het zo loopt, niet mijn schuld, hoop dat je dat begrijpt & van je te horen – sterkte’.

Zo langzamerhand loopt het allemaal behoorlijk uit de hand. Al die woede – wat is er nou eigenlijk helemaal gebeurd? Mike heeft één keer een telefoontje gehad, daarna is er niets meer gebeurd, voor zover ik weet, en echt dreigend was dat toch ook niet, hij heeft het alleen als bedreigend voor z’n geheim ervaren. En Juan weet het – big deal, en eigen schuld, dikke bult. Juan vond dat ook wel. En we kwamen tot de conclusie dat ik me Christophs woede niet te zeer moet aantrekken, ik kan er echt allemaal niet zo veel aan doen, en het is heel jammer als Christoph dat anders ziet.

- Wordt vervolgd -

Zie hier voor uitleg over wat dit is.

Vervolg zaterdagochtend 18 september

Nouja, en het werd ‘een nacht die je normaal alleen in films ziet’. Juan is net naar zijn eigen hotel vertrokken. Hij ging hier een beetje bedremmeld weg, zijn laatste woorden waren iets van: ‘Ik moet vandaag wel weer Mike’s ploegleider zijn.’ En ik moet mezelf zometeen ook naar Londen gaan slepen. Ik heb bijna niet geslapen en mijn hoofd loopt om vanwege de nesten waar ik me in heb gewerkt. Of nouja, niet alleen daarvan, als ik eerlijk ben, want het was óók een geweldige avond en nacht.

Achteraf gezien was het eten gisteravond één en al voorspel. Die vage spanning die ik de hele tijd al voelde met Juan, nou, het vage ging er wel vanaf. Ik had eerst zijn aandacht en belangstelling geïnterpreteerd in het licht van zijn zorg om zijn renner. Maar gisteravond bleek daar niks van: hij zat me gewoon te versieren.

Ergens halverwege ben ik op de wc nog even gaan afkoelen, en toen heb ik nog wel even gedacht: wat is dit, waar ben ik mee bezig? Toen dacht ik ook nog: en straks ga ik gewoon naar m’n eigen kamer. Maar Juan zou me wel even naar het hotel brengen, zei hij, wat een gentleman hoort te doen. Op dat moment wist ik eigenlijk al waar het zou eindigen.

Het ging op een manier zoals ik echt nog nooit heb meegemaakt. We hebben letterlijk de kleren van elkaars lijf gerukt (knoop van shirt, zag ik net) en waar ik herinneringen heb aan eerdere ‘eerste keren’ met een nieuwe lover dat het wat stuntelig gehannes was, daar hoefde ik Juan niets te vertellen en was het dus zowel lekker als ongelofelijk spannend. Ik had hem wat meer macho verwacht, had daar de afgelopen weken al gedachten aan gewijd dat je van zo’n Spanjaard misschien niet zo heel veel vrouwvriendelijkheid kon verwachten. Ik probeerde daar iets over te zeggen, maar toen moest hij heel erg lachen, zo van: jij moet maar eens in Spanje komen kijken, we leven echt niet meer in de middeleeuwen, en wat wil jij dan, van die slappe Hollandse mietjes (poofs – dat hij dat woord kent! En staan Nederlandse mannen zo bekend?).

Hij was ook wel een beetje macho, ik voelde zijn kracht ook wel, hij is heel sterk, verrassend sterk eigenlijk voor een oud-wielrenner. Hij is nog goed getraind en hij zei dat hij na zijn carrière een tijdje naar de sportschool is gegaan om wat te doen aan dat ontzettend iele bovenlijf. Om beter te kunnen scoren bij de dames? Vroeg ik hem nog. ‘Bij jou’, was zijn antwoord – en dat is ook een voorbeeld van een soort versiertrucje dat op mij heel goed werkt, of gisteravond werkte, of is het geen truc, ik weet het niet, wat betekende het voor hem, ik weet het helemaal niet meer.

Ben ik er één van een hele rij en was dit gewoon een ‘stoute’ nacht, of was het echt wat bijzonders? Ik weet zelf niet hoe ik erin sta, en heb al helemaal geen idee van hem. Wil me ook niet ontzettend truttig gedragen door meteen bovenop hem te springen van ‘en hoe gaan we verder?’ en bovendien kan ik dat niet maken want ik heb immers wat met Mike, ja toch? Ik zit inmiddels niet meer in een dubbelleven, maar in minstens een triple-leven.

Wat ik ook niet snap is dat Juan gisteravond niet aanvoelde hoe veel moeite het me kostte om vragen te beantwoorden over Mike en mij. Hij liet ook doorschemeren, een beetje plagerig, dat hij had gemerkt dat Mike en ik het bed niet delen. Hij zei wel een keer: ‘Je gaat ervan uit dat je niet heel lang rennersvrouw meer zult zijn, volgens mij’. Ik heb het maar een beetje laten waaien allemaal, wist toch niet wat ik moest zeggen, en hij maakte het me niet al te moeilijk. We hebben het best dus wel over relaties enzo gehad, maar ook heel veel alleen maar gewoon over wielrennen en over eten en drinken, en de mooiste landen waar we ooit geweest waren, en over muziek, en weet-ik-veel-wat.

Het was echt geweldig, maar wat me bezielde om daarna niet gewoon te zeggen: ‘En nu ga ik naar mijn hotel en jij naar het jouwe,’ dat weet ik niet. Ik denk dat de wijn daar ook wel een rol in speelde, maar het gaat te ver om de alcohol de schuld te geven van deze doldrieste actie.

Doldriest, hartstikke stom – maar het was wel geweldig.

Zaterdagavond, Londen

Onderweg naar Londen kreeg ik telefoon van Juan, maar niet over ons: Mike zat in een kansrijke kopgroep, dus of ik voort wilde maken om op tijd bij de finish te zijn voor het geval hij zou winnen! Nou, dat was spannend natuurlijk. Juan zelf klonk ook erg blij, dat korte moment dat ik hem aan de lijn had.

Uiteindelijk bleven er vijf van de kopgroep over, met Mike erbij, en werd hij derde in de eindsprint. Dat was dan toch wel een beetje jammer, al gaf Juan wel toe dat Mike niet zo’n heel beste sprinter is, en dat het al knap was dat hij vandaag ‘mee’ was, zoals dat heet. Ik heb hem nog niet eerder meegemaakt bij succes van één van zijn renners, ik neem aan dat hij dan altijd blij is, maar zijn vreugde leek me nu toch wat uit proportie, voor een derde plek, alsof hij heel opgelucht was. Als hij eerder dacht dat Mike slecht reed vanwege een relatiecrisis tussen ons, denkt hij dan nu dat het weer goed is, en dat hij zich dus niet schuldig hoeft te voelen? Dat is wel een heel erge kronkel, want Juan kan weten dat Mike nog van niets kan weten juist, dat ik Mike nauwelijks kan hebben gesproken sinds gister.

Mike zelf heb ik zelfs nu nog amper gezien. Omdat hij bij de eerste drie zat, had hij een aantal plichtplegingen zoals dopingcontrole en interviews. Ineens is hij een stuk interessanter voor de Engelse pers, blijkbaar, maar dat ging prima zonder mij. Tussendoor zag ik hem even, ik vond hem niet echt happy eruit zien. Nog uit zijn doen door dat telefoontje? Dat ‘hangt’ volledig, ik heb Mike sinds hij daarover vertelde amper gesproken, ik heb zelfs geen idee, ook niet waar hij die goede benen ineens vandaan haalt. Misschien is er juist wel iets opgelost?

En ik dacht ook nog: Juan en ik zijn toch niet met elkaar gezien ofzo, dat hij dat gehoord heeft? Of is hij teleurgesteld omdat hij ‘maar’ derde werd? Voor zover ik Mike nu ken, kan ik me dat niet zo goed voorstellen, want hij weet toch wel dat hij niet zomaar iets wint?

Het is één en al raadsel met die mannen – ik zie hoe veel vraagtekens ik schrijf. Het is één brei in mijn hoofd. Een deel van me denkt: morgenavond lekker naar huis, even rust, even niks, even niet meer gedoe erbij. Maar een ander deel wil helemaal niet naar huis, maar bij Juan blijven. Tenminste, als die anders zou doen dan vandaag. En als ik eerlijk tegen hem zou kunnen zijn.

Zondagavond, vliegveld Manchester, 19 september

Mijn vlucht is wat vertraagd, het gaat wel laat worden en ik kan nog steeds amper uit mijn ogen kijken, wordt lekker morgen. Ik ga nu proberen deze tijd maar te benutten om wat er is gebeurd op te schrijven nog, om m’n hoofd een beetje op een rijtje te krijgen, zodat ik me morgen hopelijk kan concentreren op mijn werk. Dat zal nodig zijn: ik ben nog nooit zo slecht voorbereid een acquisitiegesprek aangegaan.

Maar goed – gisteravond laat heb ik zowel Mike als Christoph nog gezien, in de bar van het hotel. Ik herkende Christoph eigenlijk niet eens, ik heb toen in Valenciennes alleen maar een vluchtige schim gezien. Dus dat Mike ons aan elkaar voorstelde, was helemaal niet zo gek, en hij zei alleen ‘een vriend van me die in Londen woont’. Ik stond wel even paf, het leek me nogal riskant voor Mike om zich samen met Christoph te vertonen. Maar Christoph speelde z’n rol prima, hij praatte ook met andere aanwezigen. Ik had wel de indruk dat hij mij uit de weg ging. Er ‘hangt’ tussen ons natuurlijk iets van dat hij mij ervan beschuldigt het geheim gelekt te hebben, vanwege dat telefoontje.

Ik ben daarna gaan slapen. Mike niet één-op-één gesproken, niets van Juan gehoord. Ik had hem nog ge-SMS’t, maar daar heb ik niets op gehoord. Nouja, is ook wel okee, ik snap ook wel dat het ook voor hem lastig is. Ik kan wel verlangen naar een figuurlijke arm om m’n schouders van hem, of naar meer, een dampend SMS’je  – maar inmiddels denk ik dat hij denkt: ‘dat was een nacht met een dronken kop’, en doet alsof er niets gebeurd is. Gauw vergeten maar.

Vanochtend was Christoph er weer, of nog steeds, dat leek me toch echt riskant. Waar was hij vannacht dan? Juan schoof bij ons tafeltje aan, en zo zaten we daar met z’n viertjes. Het ging over koetjes en kalfjes, vooral tussen Christoph en Juan, gewoon over Londen enzo. Als er niet zo veel aan de hand zou zijn, zou het best gezellig geweest zijn. Nu vond ik het een soort absurdistisch theater.

Want er is tussen die vier mensen zo veel aan de hand, dat verzin je niet. Mike en Christoph zijn een stel, dat weet ik maar Juan niet – überhaupt bijna niemand, ik geloof alleen Christophs moeder ofzo. Dus die doen alsof ze zomaar vrienden zijn. Mike en ik zijn niets van elkaar, nouja, vrienden, maar we doen alsof we een pril stel zijn, of in ieder geval doen we niets om die suggestie tegen te gaan. Christoph weet dat, Juan niet. Juan en ik zijn helemaal niets van elkaar, maar we hebben wel recentelijk het bed gedeeld, en dat weet verder niemand (neem ik aan). Christoph verdenkt mij ervan dat ik hun geheim heb gelekt naar iemand die Mike ermee lastig valt. En dan hebben we nog Juan en Mike, dat is misschien op zich de normaalste relatie, die van ploegleider en renner, al weten zij dus over en weer een boel niet van elkaar. En wat weet ik verder niet?

Toen Mike en Juan naar de start moesten, ben ik weggegaan. Het was okee qua werk dat ik niet bleef voor de slotetappe. Ik moet toch echt morgen een beetje alert en voorbereid zijn om mijn werk daar, mijn ‘echte’ werk, weer op te pakken, dat lijkt me al moeilijk zat. Een gespeelde omhelzing met Mike), en weg was ik, richting Manchester.

Daar zit ik nu op het vliegveld. Ineens uit die hektiek, ineens geen rol meer om te spelen. Wel bang dat ik Juan niet meer zal zien, of misschien wel, maar dat ik dan nog steeds niet kan voorkomen dat hij denkt dat ik Mike’s vriendin ben.

Wil ik Juan nog zien? Ja, eigenlijk wel. Denk ik nu. Over een tijdje, als ik hem kan vertellen dat Mike en ik uit elkaar zijn. Ofzoiets. In de hoop dan gewoon onbekommerd verliefd op hem te kunnen worden.

Wil hij mij nog zien? Ik heb geen idee. Sinds die nacht heb ik niet meer dan beleefdheidsdingen van hem gehoord en hem niet persoonlijk gesproken. Was hij te druk, weet hij het ook niet, voelt hij zich schuldig tegenover Mike, wil hij die nacht en mij zo gauw mogelijk vergeten?

- Wordt vervolgd -